Қазақтың қара қазанында қасиет көп

14.06.2019
Қаралды: 182

Әлеуметтік желі деген қызық қой. Әркім өз білгенін жазады. Жазғанына қарап өресін байқап отырасың.

 

Өткенде бір қыз жеке парақшасына қара қазанның суретін салып: «Фу-у-у, қап-қара қазан! Қалай тамақ ішеді екен жұрттар?» – деп жазып қойыпты. Қарап отырып қаным басыма шапқаны-ай!

 

Осының алдында ғана тағы бір қыз ауылға барғанын, үйіліп тұрған тезекті көргенін айта келіп: «Осымен адамдар еще тамақ пісіреді», – деп қойып қалды.

 

Тамырынан безген деген осы шығар. Қазанынан жиіркеніп, тезегінен безінгенін айтсаңшы. Талай шаңырақтың жылуы болған, асыңды алдыңа әкелген осы тезектің құдіреті емес пе еді? Қара қазан талай қазақты аштықтан аман алып қалды емес пе? Жаугершілік кезеңде  қазақты қырып салғанда қазан астына жасырылып қаншама бала тірі қалып еді? Біз солардың ұрпақтары емес пе едік? Енді бүгін ауылымызға газ келді екен деп кешегі күнімізді қалай тез ұмыта қалдық екен?

 

Біз тарихтан сабақ алуымыз керек, сонда ғана мықты ұлт боламыз. Сол себепті қазан туралы әңгімені біраз қазбалауды ұйғардым.

 

Жазда ауылға барғанмын. Барған са­йын туған-туысты аралап, марқұмдарға зиярат ететін әдетім. Сонда байқағаным – ауылдағы көне зираттарда төңкерілген қазан жатады. Бірі – моланың ішінде, тағы бірі қабір шұңқыры үстінде. Әжем бұрын мәйіт басындағы төңкерілген қазан марқұмның артында тұяғы қалмады, оты өшті дегенді білдіреді дейтін.

 

Иә, артында мирасқоры қалмаған соң қара қазанын басына төңкеріп кетеді екен. Ата-әжелеріміздің: «Қазанды төңкерме!» – деп ұрысатыны бекер емес екен.

 

Бейіт басына төңкерілген қазан нені білдіреді? Бұл – өте үлкен зерттеуді қажет ететін мәселе.

 

Біздің кейбір аймақтарда қазан орнына шаңырақ төңкеретіндер де бар. Оның да мағынасы осындай, марқұмның шаңырағы күйреді, артында мирасқоры қалмады дегенді білдіреді.

 

Қазақ не айтса да қалт айтпаған екен. Бүкіл ырым-тыйымдардың астарына мұ­қият мән берсең, дүниедегі бар қорқыныштан сақтандырып кеткенін байқайсың.  Рас, қазақтың қазанға қатысты ырымдары көп. Қазақ қызға ешқашан қазан бермеген. Қайтыс болған адамның моласы бұзылса, түске кіріп мазаласа, басына қазан апарып қойған. Сол сияқты, қайтқан кісінің соңынан ұрпақтары ауру-сырқаусыз, белгісіз себептермен өле берсе, құран оқытып, басына қазан төңкерткен.

 

Біздің елде қазанға қатысты тағы бір ырым бар. Суға батып кеткен адамды қазан арқылы табады. Адам суға кетсе, үйіндегі қазанын төңкеріп суға жібереді. Алланың құдіретін қараңызшы, әлгі қазан адам батқан жерді айнала жүзіп тұрады. Бала кезде мұндайдың талайын көріп, таңқалғанбыз.

 

Қазақтың таным-түсінігінде қазанның алатын орны ерекше. Мысалы, Түр­кістандағы Тайқазанды алайықшы. Бұл тайқазан – берік дәстүрден тамыр алып, исламдық мәнмен астасқан көне мұрамыз. Бұл тайқазан – тұтастығымыздың, игілікті істердің символы.

 

Тайқазан сонау 1399 жылы сирек кездесетін жеті түрлі асыл металдың қоспасынан құйылған. «Кімде-кім Алла-тағала үшін су құятын ыдыс жасаса, Алла-тағала жұмақта оған арнап хауыз да­йындайды» деген хадис бар. Соған қарағанда, бұл тайқазан кесененің бір бұрышына жай жәдігер ретінде қою үшін емес, осы хадиске амал ету үшін жасалған сияқты. Сондықтан Әмір Темір заманынан қалған  Йассауи кесенесінің төрінде тұрған тайқазанды құр қаңсытпай, су құйып қойса, зиярат етіп келген адамдар судан ішіп, шөлін басса, пайғамбар сүннетін орындағанымыз болмай ма? 

 

Негізінде мұндай алып қазан жасау дәстүрі сақ, ғұн, үйсін дәуірлерінде де болған екен. Қазақ береке мен бірліктің белгісі санағандықтан мұндай алып қазанды билеушілер мен әскербасылардың қабіріне қойған. Зиярат етіп келген адам қазандағы суды ішіп шөлін басып, қабір иесіне дұға бағыштаған. Бейіт басындағы қазанға қарап, марқұмның жай адам емес, ел билеген көсем, жау жапырған батыр болғанын білген. 

 

Бұрындары сақ елінің бірлігі бұзылып, ел ішін алауыздық жайлай бастапты. Сол кезде ел көсемдері халықтың басын біріктіру үшін үлкен қазан құюды бұйырады. Сақ сарбаздары жебелерінің мыс масағын жинап, балқытып, содан алып қазан құйған. Сол қазанға пісірілген тағамнан дәм татқан сақтар өкпе-наздарын ұмытып, қазан басында қайтадан татуласқан. Мұны тарихтың атасы Геродот: «Сақ патшасы Арриант жауын­герлерінің бүкіл жебесін бір жерге жинап балқытқызып, үлкен қазан құйдыр­ған да, оны елден ерек қызметкерінің құзырына қаратқан» деп жазады.

 

Қазан қазақтың қорғаны да болды. «Ақтабан шұбырынды, Алқакөл сұлама» заманында босқан халық бауырындағы баласын төңкерілген қазан астына жасырып аман алып қалған.

 

Қазақ ұғымында қазаннан айырылу құт-берекеден айырылумен бірдей. Сол сияқты, біреудің қазанын тартып алу мас­қарашылық болып саналған. Тарихта Олжабай бастаған батырлардың Ботаханды тірідей жерге көміп, қазанын алып кететіні соның мысалы.

 

Тағы бір мысал: Абылай хан Көкшетаудан көшкенде Бекболат бидің қуып келетінін біліп, өз қара қазанын жұртына тастап кетеді. Мұны Бекболат би дұрыс түсініп, атының басын кері бұрған. Міне, біздің бабалар қарапайым қазан арқылы үлкен философиялық ой-тол­ғамдарды осылай жеткізуші еді. 

 

Серікбол ХАСАН. («Қарғы»).

 

Мақаланы көшіргенде Zamana.kz сайтына сілтеме көрсету міндетті!

Пікір қалдыру

1000 символ