Өзінің жансыз денесін көріпті

02.02.2010 14:28

Қыста ауыл үйлері пешке көмір жағатыны бар. Ал сол көмірден уланып қалып, көз жұмғандар қаншама. Отбасымен уланып, шейіт болғандарды көрдік.

Кешегі аптада Зарина атты туысым уланып қалыпты дегенді естіп, көңілін сұрай барғанбыз.

«Құстар да өз тағдыр бұйрығымен ұшады» дейді ғой. Кім біледі көрер жарығым болған соң, аман қалған болармын, – деп бастады әңгімесін Зарина. – Сол күні түнгі ауысымнан шығып, таңертең үйге келгенмін. Қызым отты жағып, жұмысына кетіпті. Көмір өте нашар болатын. Пешті ашып көргенімде, салынған көмір әлі тұтанбапты. Әйтеуір бір жанар деп ойладым да, сол бөлмедегі кереуетке қисая кеттім. Отты бір-ақ бөлмеге жағамыз. Қатты шаршасам керек, ұйықтап кетіппін. Бір кезде түсім екенін, не өңім екенін ажырата алмадым, бір кимешек киген кемпір, мені түртіп оятты да:

– Сен ананы көруің керек, – деді. Көзімді ашқаныммен, басымды көтеруге мұршам болмады. Тілім күрмеліп, денем ауырлап, жер тартып бара жатқандай, қозғала алмадым. Бір қырымнан жатқан екенмін. Тек көздерімді ашқаным болмаса, басқаға шамам келер емес. Санам ояу, бәрін сезіп, біліп, іштей өз-өзімді қинап, тұрып кетуге әрекеттеніп-ақ жатырмын. «Түсім бе?» деп ойлап үлгергенімше, әлгі кемпір қайта пайда болды. Кереует жанына отыра кеткенде, оның салқын демін сезіндім. Ол тағы да:

– Анау өліп жатқан сенсің, таныдың ба? Қалғаны өзіңе байланысты балам, бекем бол! – деді де жоқ болды. Қарасам, жерде, ағаш тақтай үстінде өзім жатырмын. «Мен мұнда жатырмын, менен аумайтын ол кім?» деймін. Тіпті көгеріп кеткен саусағындағы сақинаға дейін менікі. Содан, іштей ойымды жинақтап, қайта қараймын. Өлі дене әлі жатыр. Онан басқа ештеңе көрінбейді. Бұл тегін еместігін түсініп, тілімді кәлимаға келтіре бастадым. Бірақ, қимылдауға мұршам болмай, бірдеңе әкетіп бара жатыр. Санам ояу болған соң, бала-шаға, бауыр, дос, бәрі көз алдымда өтіп, көкірегімді өксік кернеп кетті. Өлгім келмеді. Қайтсем тұрып кетем деген оймен, кереуеттен жерге құлап түсуге әрекеттене бастадым. Елес кемпірдің сөзі қамшы болды ма, білмеймін. Өзім де кереуеттің шетінде бір қырынан жатыр екенмін. Содан сәл қозғалып, ауып түсуге әрекеттендім. Бірақ, ол мен үшін оңай болмады. Қайта-қайта талықсып беріп, су терге түстім. Мен үшін уақыт бір орнында тұрып қалғандай еді. Сол кезде ең болмаса, әншейінде жиі келетін «көршілеріміз бір келсе» деп тіледім.

Құдайыма сыйынып іштей өкініп те жаттым. Бір кезде, бар күшімді жинап қозғалып едім, еденге ауып түстім. Ол жерде жатып қалсам, енді қайта тұра алмасымды сездім де, бар күшіммен есікке қарай еңбектей бастадым. Әрең дегенде, есікке жетіп, оны бар күшіммен итеріп қалдым. Есік ашылып кетіп, дәлізден суық ауа «лап» қойғанда, демімді ішке тартып, етпеттей түстім. Қанша жатқанымды білмеймін, есімді ауруханада жидым. Олар қолдарынан келген көмектерін аямады.

Кейін білгенім, көршім келіп қалыпты. Ол есік алдында жатқан мені көріп, жедел жәрдем шақырған екен. Белгілі болғаны, көмір бықсып, үйге ұрған. Көмірдің көк түтініне елтіп қалыппын. Кейіннен әупірімдеп есікті ашқанда, таза ауа кірген екен», – деді ол.

Осы оқиғадан кейін, пайғамбарымыздың: «Өлімнен кейін өкінбейтін адам жоқ. Жақсы адамдар бұл дүниеде қайырлы істерді молырақ атқара алмағанына өкінсе, жаман адамдар жамандығынан қайтіп, тәубә қылмағандығына өкінеді», – деген хадисі есіме оралды. Шындап келгенде, ажал туралап келер болса, пенде байғұсқа ешкім де ара түсе алмас екен-ау. Бұл жалғанда бәріміз де қонақ емеспіз бе? Мұхаммед пайғамбар хадисінде: «Бес нәрсені: Өлімнен бұрынғы тіршілігіңді; Аурудан бұрынғы саулығыңды; Тұтқындалудан бұрынғы еркін өміріңді; Кәріліктен бұрынғы жастығыңды; Кедейліктен бұрынғы бай кезіңді олжа деп есепте!» – деген емес пе?

С. СЕРІБАЕВА.

Пікір қосу

JComments